Vandaag staat de reis naar Beijing op het programma.

Eerst nog maar even rust houden in het hotel. We zijn nergens naar toe geweest, maar lekker rustig (?) bezig geweest op de kamers om de koffers te pakken. Wij waren redelijk snel klaar. Terwijl Esthel nog even op de gang zat, heb ik de website bijgewerkt en lekker koffie gedronken, gebabbeld en gewacht totdat de koffers gehaald werden.

Ondertussen nog een foto van Lin-si gemaakt:

 


Daarna hebben we de rekening betaald en zijn naar het vliegveld gereden. Op het vliegveld was de eerste aktie om de vliegveldbelasting en de tickets voor de kinderen te kopen. Die "tickets" kostten maar liefst 120 Yuan (15 euro).

Het inchecken ging normaal. Daarna moesten we door de poortjes van de beveiliging. Gezien de ervaringen in Beijing bij het instappen in de binnenlandse vlucht, hadden we vreemde dingen verwacht. Die waren er dan ook!

Allereerst moesten de schoenen uit, en apart op de scanner geplaatst worden. Bij iedereen (!) die door het scan-poortje liep ging de zoemer af, dus allemaal werden we nogmaals handmatig gescand. Onze eigen tassen en schoenen gingen normaal door de grote scanner. Het duurde wel een lange tijd voordat iedereen de scanner gepasseerd was.

Nadat iedereen z'n spullen bij elkaar had aan het eind van de scanner bleek dat Anita haar tas kwijt was. Heen en weer gezoek! Even later bleek echter dat Monique dezelfde tas heeft, maar met ander inhoud. Zij had de verkeerde tas gepakt!

Toen we bij de gate kwamen, bleek dat het vliegtuig er nog niet was. Ook dat nog.

Het vliegtuig arriveerde maar 25 minuten te laat. Ondertussen had Lin-si een schone luier gekregen, hoewel dat niet helemaal noodzakelijk was. We gingen het vliegtuig binnen en toen bleek dat Esthel en ik een stoel achter elkaar gekregen hadden. Stoelen 12A en 13A. Ik heb voor Esthel 1 stoel geruild met Peter Leijen (Peter sr. of Peter 2).

Bij het opstijgen Lin-si een fles gekregen, tegen de druk op de oren. Dit werkte voor alle kinderen.

Toen we in de lucht waren heb ik het voor mekaar gekregen om een aantal stoelen te ruilen. Hierdoor zaten Esthel, Lin-si en ik toch bij elkaar op 3 stoelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij de landing bleek dat de kinderen meer last van de oren hadden. Helaas hadden ze al een fles gehad, maar we hebben Lin-si toen stukjes cake gegeven die we over hielden van het eten in het vliegtuig.

Nadat we geland waren, moesten we de koffers en buggy's ophalen. Wij hadden als enige de buggy tot aan het vliegtuig meegenomen. Hierdoor kon Lin-si lekker lang in het stoeltje zitten bij vertrek, en meteen weer terug in de buggy bij aankomst.

Bij de band waarop de koffers verschijnen hadden we weer een probleem. Jelle en Tiny (met Norah) hadden wel hun koffers en buggy afgegeven, maar ze zijn met een ander vliegtuig meegegaan. Dus ook naar een andere stad. Dus moesten ze naar een balie met een Chinees om alles te regelen. Gelukkig werden ze geholpen door Chris. 's Avonds rond 11 uur zijn de koffers alsnog in het hotel afgeleverd.

Het Scitech hotel is goed, maar minder ruim dan het Lake View hotel in Nanchang. De indeling is hetzelfde. Met uitzondering van de bank (hier 2 stoelen) en dat we hier 1 groot bed hebben. In Nanchang hadden we 2 losse bedden.

Esthel en ik hebben nog een hamburger besteld (roomservice) en zijn vroeg proberen te slapen. Dit lukte niet. Lin-si was erg onrustig. Waarschijnlijk vanwege de verandering. We denken dat de kinderen ongeveer een gelijke ervaring hadden hiermee, als de reis die ze in de provincie naar Nanchang hebben gemaakt. Traumatisch voor sommigen.

Zal ik maar stoppen? Het is een lang verhaal geworden...