Vandaag wordt de dag dat we Lin-si in handen krijgen.

Het is nu bijna 12 uur 's middags. We hebben na het ontbijt een wandeling langs het meer gemaakt en even door de grote straat richting de stad gelopen.

Esthel is bezig om de verzorgingstas voor morgen klaar te maken en kleertjes te kiezen die ze kan aandoen. Ik ga zo even in het nusiness center kijken hoe duur het is om op het internet te komen.
Jelle en Tiny (onze buren op het hotel) hebben ook een laptop. Hij kan op de hotelkamer met internet verbinding maken, maar hij krijgt nog geen vebinding met de nederlandse provider, dus hij kan nog niet mailen.

Nog een paar uurtjes voordat we Lin-si zien... Aftellen maar!

....Het is nu de dag erna dat ik dit schrijf maar het moet op dag 3....

We zijn gaan eten om 16.00 uur, omdat de overdracht om 18.30 uur zou zijn. Met zo'n grote groep eten duurt even...

Toen we bijna / net klaar waren gebeurde er iets wonderlijks, leek het wel. Het restaurant zit op de hoogte van de lobby en is open. Monique, die naast mij zat, hoorde kinderen in de verte, dus ze keek al richting de lobby. Even later kwamen er zo'n tien verzorgsters met kinderen binnen. Monique kreeg tranen in haar ogen en pakte een zakdoek te voorschijn. Ik keek richting de rest van de groep, en zag daar bij bijna alle vrouwen hetzelfde beeld.

Net toen de kinderen uit beeld waren, kwam Peter naar ons toe en zei dat we de spullen van de hotelkamer moesten halen (foto/video en bepaalde papieren) en naar de derde verdieping gaan.

Op de derde verdieping gingen we naar een vergaderruimte. Daar zaten de verzorgers en de kinderen in de hoek. We mochten niet dichtbij komen, maar wel zoeken welke van ons was. Ook mochten we al filmen en foto's maken, maar de kinderen aanraken mocht niet, omdat de officiele dame van het CCAA (Chinees adoptiebureau) er nog niet was.

Dus we keken en zagen op een badge dat Lin-si de vierde van rechts was. Foto's maken en filmen mocht, dus de kinderen en begeleiders werden een soort van magneet waar alle ouders naar toe gingen.

Toen de dame van de CCAA er was, werden we een voor een geroepen en kregen we ons kind in de handen. Anderen namen de camera's over en legden alles vast. Een drukte van jewelste!

Natuurlijk was dit een enorm emotionele gebeurtenis. Ik heb alle ouders op de foto genomen. Nadat we een paar vragen mochten stellen aan een verzorger, zijn we naar boven gegaan. Lin-si wilde niet slapen, maar daarentegen wel meer eten.

Om middernacht wilde ze nog meer eten. Iets dat we liever niet deden, maar dat maakte haar wel rustiger en stil. Niet dat ze daarna wilde slapen... Esthel heeft Lin-si in bed genomen (het kinderbedje was helemaal een drama). Daar heeft Lin-si een klein beetje geslapen gedurende de nacht. Esthel nog minder. Ik redelijk.