De voorlaatste dag van de reis. Vandaag hebben we een rustdag, omdat we morgen terugvliegen.

Etshel wil toch nog een keer proberen om een fietsbel voor kennisen van ons te kopen. Chris heeft dus gezegd dat ze op de Zijdemarkt te koop moeten zijn. Dus vanmorgen maar die kant uit gelopen.

Allereerst zijn we bij de Zijdemarkt iets doorgelopen, daar bleken nog een paar winkels te zijn. Maar toen we dichterbij kwamen, werd duidelijk dat dat niet het geval is. Dus toch maar de Zijdemarkt zelf opgelopen. We ontdekten een paar winkeltjes die we eerder nog niet gezien hadden. Daar verkochten ze geen kleding, maar van alles! Dus even gekeken en gevraagd...GEEN fietsbellen!

Nog een stuk verder waren nog van dat soort winkels. Paul ging naar binnen om te kijken, maar het leek er niet op dat ze die hier verkochten. Toch maar even vragen. Als eerste wees de verkoopster naar Chinese bellen, die je kunt ophangen. Maar toen we aandrongen wees ze op een plekje op de tafel: maar liefst 3 Chinese Fietsbellen!!!

Ze waren snel verkocht. Tenminste, het bieden begon en we zaten snel op 90 Yuan voor 2 bellen. Toen vroegen ze waarom we ze niet meteen alledrie kochten. Ik liet zien dat ik nog maar 100 Yuan en wat kleine biljetjes had, bij elkaar nog geen 104 Yuan. (Maar ze konden natuurlijk niet de andere 2 biljetten van 100 Yuan zien, hihihi) Toen deden ze die derde er gewoon bij, voor in totaal 100 Yuan. Wij willen toch weer een tweede kindje hebben, dus een is er voor de kennissen, en die andere twee voor Lin-si en een broertje/zusje in de toekomst!

Op de terugweg uit de Zijdemarkt werd ik aangesproken door een verkoopster van jassen. Een type jas wilde ik al de hele week kopen, maar andere dingen waren steeds belangrijker. Toen ze het type liet zien dat ik wilde hebben, begon de verkoop. Ze begon veeeeel te hoog. Dus toen zei ik dat we nooit tot elkaar zouden komen. Maar ze wilde toch een bod. 80 Yuan was volgens haar veel te weinig. Zelf zakte ze niet snel. Dus toen ik 90 en daarna 100 Yuan bood, ben ik weggelopen omdat het toch niet lukte. Zei zat nog bij 150. Maar toen ik 10 meter weg was, en al 130 en 110 geboden had, ging ze toch akkoord met 100.

Toen ze de jas in een tas gestopt had zei ze nog "You good price!", dus ik heb de jas echt goedkoop! Ze keek er niet echt blij bij...

Terug op het hotel hebben we nog wat gehangen en gepraat op de gang. Het laatste rolletje foto's weggebracht (en weer opgehaald) en nog wat gedronken.

's Avonds zijn we met de hele groep naar het Chinese restaurant in de buurt van het hotel geweest. Het was weer een goed diner! Lin-si werd alleen erg lastig, toen er nog 1 of 2 gerechten moesten komen. Toch zijn we eerder weggegaan.

  Op de hotelkamer hebben we Lin-si in bed gedaan, maar dat lukte niet meteen. Pas rond 9 uur ging ze slapen. We hebben de gangsessie maar weer gestart. Het wachten was op de Peters. Dit was de laatste avond, en de groep had een speciaal kado voor beiden gekocht. Ze kregen ieder een boek met fantastische foto's van China.

Niemand had een bedankspeech klaar, maar Marie-Cecile begon op gegeven moment (volgens mij uit haar hoofd) een speech te houden, en die was erg goed! De Peters waren heel blij het het kado, en Peter Pronk bedankte ons voor de kado's.

De gangsessie duurde die avond wel erg lang. Ook waren er meer mensen dan ooit tevoren. Het was zelfs zo erg dat we iets na tienen door personeel van het hotel gevraagd werden om op te breken, omdat er klachten gekomen waren. Waarschijnlijk waren die klachten van Chinezen die op dezelfde verdieping sliepen. Zelf hadden we ook wel door dat we erg luidruchtig waren.

Esthel en ik zijn kort daarna naar bed gegaan. Lin-si sliep lekker door en 's morgens zijn we door haar gewekt (en door Peter Leijen, aan wie we dat gevraagd hadden).