Een erg hectisch en emotionele dag, het kindertehuis en de pleegouders!

Vandaag was de dag dat we naar het kindertehuis gingen. Om 9 uur gingen we in de bus, en we reden naar Fuzhou. Een reis van ongeveer 2,5 uur. Onderweg heb ik veel foto's van de omgeving gemaakt. Bijvoorbeeld deze, van een straat:

Om de directeur van het tehuis gunstig te stemmen over het binnenlaten, en omdat Stichting Meiling geld voor projecthulp had meegegeven, hebben we eerst twee airco's gekocht. Deze werden direct achter onze bus aan geleverd.

De aankomst bij het tehuis was redelijk druk. Bij de poort stonden ongeveer 20 vrouwen (en mannen?) ons op te wachten. Dat ging gepaard met zwaaien. Het tehuis heeft ook gehandicapten en ouderen, dus je weet niet precies wat die mensen komen doen.

Op een of andere manier moet zijn uitgelekt dat wij kwamen, want bij het uitstappen uit de bus stonden er nog een paar mensen meer, en kwamen er van verschillende kanten mensen emotioneel op ons af. Geert en Ellen werden aangeklampt door een oude vrouw. Deze vrouw werd door het personeel weggeduwd, zelfs redelijk hardhandig. Sommige vrouwen probeerden spullen af te geven aan de kinderen/adoptie-ouders. Dit werd hdus door het personeel zoveel mogelijk tegengewerkt.

Aan Esthel, die Jil-lian op de arm had, begon ook een vrouw te trekken. Ik was al doorgelopen, we moesten naar binnen. Later hoorde ik van Ellen dat de vrouw ook hardhandig werd weggehaald, en ik geloof zelf getrapt werd. Er vonden dus enkele rare taferelen plaats. Jil-lian werd ook door een man aangeraakt:

Dit moet de pleegvader geweest zijn, zie verderop.

Binnen werden we verwelkomd door de directeur (die we op zondag en maandag ook al gezien hadden), en kregen een flesje water. We konden een paar vragen stellen. De airco's werden officieel overhandigd. We werden toen uitgenodigd door de directeur om naar een ander gebouw te komen om de kinderopvang en slaapplaatsen van jonge kinderen te bekijken. Dit waren gezonde kinderen!

Toen we het hoofdgebouw uitliepen om naar dat andere gebouw te lopen, werden we weer opgewacht door de mannen en vrouwen buiten. We waren net 10 meter (van de 100 meter naar het bijgebouw) onderweg, toen ik een paar keer "Tian Xin" hoorde roepen, de chinese naam van Jil-lian. Ik keek om en zag een vrouw die heftig gebaarde naar Jil-lian en daarbij wat woorden sprak, waaronder 'mama'. Ik weet wel dat het niet de biologische moeder kan zijn, aangezien deze zich nooit zal melden. Het moest dus de pleegmoeder zijn.

Eigenlijk wist ik me geen houding te geven, maar ze drong gelukkig niet erg hard aan. Ze wilde wel een handje aanraken. Later hoorde ik van Esthel dat ze op dat punt een briefje in het t-shirt van Jil-lian stopte. Hierna nam de vrouw weer wat afstand.

Het bezoek van de kinderopvang was erg leuk. We stoorden een groep, enigszins, maar de kinderen begonnen allemaal uitgebreid te lachen en ze riepen "Hello". Veel kinderen zwaaiden, speelden met ons en schudden handen. Ook zijn we bij slaapvertrekken geweest, waar baby's en kinderen sliepen. Daarna nog een speel kamer bezocht. Deze was redelijk ingericht met modern speelgoed en spullen.

Buiten, terug naar de bus, waren de vrouwen er weer. Wij liepen een beetje door en gingen de bus in. Dezelfde taferelen als eerder werden nogmaals herhaalt. In de bus zitten Esthel en ik meestal achter elkaar. De stoelen zijn redelijk klein. Jil-lian's pleegmoeder kwam naast de bus bij ons te staan en te zwaaien naar Jil-lian, die bij mij op de arm zat. Ik en Jil-lian waren een beetje emotioneel en de vrouw ook. Opeens liet ze zien dat ze nog foto's had. Ik gebaarde dat ze die even moest wegstoppen, en toen stuurde ik Esthel naar buiten. De foto's werden stilletjes overgedragen. Anderen na Esthel hadden minder geluk.

De pleegmoeder van Caithlyn, dochter van Geert en Ellen, heeft zelfs een tas met zo'n 8 pakjes drinken en een tas met zo'n twintig koekjes meegegeven. Zeker bang dat die westerlingen niet wisten wat kinderen moeten eten...

Het afscheid daarna was kort en snel. Wel gingen we nog naar een restaurant waar we lunch aangeboden kregen van de directeur van het tehuis. Na het eten was het ook tijd voor afscheid van hem. We bedankten hem, namen nog een groepsfoto, en gingen op pad naar de vindplaatsen.

Nog even een foto in het restaurant: 

  Sommigen waren niet te vinden, en die hebben we dus ook niet kunnen bezoeken. Nadat een paar echtparen de vindplaats van hun kind hadden bezocht, waren wij, samen met 2 andere stellen aan de beurt. Dat bleek bij de inging van het kindertehuis zijn. Toevallig zijn onze beide kinderen dus bij de ingang van het kindertehuis gevonden.

We hadden niet zo veel met de bosjes en stukken gras waar ze moet hebben gelegen, dus we hebben wel een aantal foto's gemaakt, maar verder niets bijzonders.

De terugreis werd natuurlijk benut om de ervaringen met anderen te delen. Het was soms erg emotioneel, maar een ervaring die we niet hadden willen missen.

's Avonds is Esthel meegegaan met het grootste deel van de groep om uit te eten. Ik had daar niet zoveel zin in, en heb een hamburger besteld bij Room Service. Deze was redelijk. Ook heb ik nog de laptop van Peter geleend om via zijn computer alle foto's over te zetten naar mijn computer. Dus daarom heb ik weer foto's kunnen bijvoegen....

Oh, en ik heb last van diarree... toch maar iets voorzichtiger worden met het water!!!