Het Zomerpaleis.

Vandaag gingen we naar het Zomerpaleis. Na het ontbijt hebben we een taxi genomen. De bediende die de taxi's regelt dacht dat het anderhalf uur rijden was, en dat het 200 Yuan zou kosten. Beide getallen leken ons te veel. Toen de taxi kwam vroeg die bediende het nog even aan de chauffeur en die gaf aan dat het eerder een uur en 100 Yuan zou zijn. Nou, de tijd klopte niet (we waren er iets sneller) maar het bedrag klopte redelijk (88 Yuan, 8 euro!).

Op de weg er naar toe bleek al dat het druk zou zijn. De wegen waren vol. Het is immers 1 mei, dag van de arbeid, een feestdag in China. Op het pleintje bij de kassa van het Zomerpaleis was het al druk, maar binnen bleek het nog veel drukker.

De bomen en bloemen waren nu mooier dan in de winter.

Maar door die drukte kwam je nauwelijks toe aan het goed bekijken. Er waren, vanwege de drukte, meer winkeltjes open. Er was ook onder andere een winkel waar je kleding kon huren om foto's te laten maken, in de trend van de "keizerin" Cixi. We konden daardoor ook foto's maken van chinezen met die kleding aan.

Toen we de route langs het water maakten, bleek dat er nu veel bootjes op het water waren. Ook waren er drakenbootjes die je van een willekeurige locatie naar een andere locatie konden brengen. De wachttijden waren hier erg lang, dus dat hebben we maar niet gedaan.

We wandelden wel naar boven, bij de heuvel waar de laatste keer veel renovatie aan de gang was. Nu was het daar leuk om naar toe te klimmen, want we namen de verkeerde route :) Boven aangekomen kon je naar binnen. Het zag er erg mooi uit. In de hoogste toren van 3 verdiepingen (waar we alleen de onderste verdieping mochten bekijken), stond een Buddha. Deze mocht je niet fotograferen. Er stonden zelfs 2 chinese "wachters" bij met megafoons, die iedereen die probeerde een foto te maken, verblijden met een schreeuw. Maar ja, de foto was dan al vaak genomen. Dit soort wachters zie je overal in China, bijvoorbeeld ook bij kruispunten waar ze de voetgangers proberen tegen te houden als die door rood willen oversteken. Ook tevergeefs.

Vanaf die bovenste toren namen we de trappen naar beneden. Het is daar echt mooi aangelegd, ik snap dat dit in vroeger tijden alleen aan de keizerlijke familie toebehoorde.

Op de weg naar beneden twijfelden we steeds of er beneden wel een in/uitgang was. Uiteindelijk was dat wel zo. Het opnieuw naar boven klimmen was voor ons eigenlijk ondoenlijk, met de kinderen.

Het was vandaag warm, maar in het hele Zomerpaleis staan best veel bomen en daar was het goed uit te houden, ook met die drukte.

We liepen door naar de marmeren boot. Deze is niet toegankelijk. Lin-si vond hem wel erg mooi.

Omdat de kinderen al aan het zeuren waren hebben we bij de Marmeren Boot maar de uitgang genomen. Vanaf de uitgang liepen we maar naar de busparkeerplaats. Onderweg bij de standjes vroeg ook iemand of we een taxi nodig hadden. Wij hadden zonder het te zeggen allebei geen zin in een illegale taxi, maar toen we bij de busparkeerplaats aankwamen, kwam er net een officiele taxi voorbij. Dit was de oudste en kleinste taxi die we tot nu toe gehad hebben, maar het werkte perfect. Hij was via de oostkant sneller bij ons hotel dan de taxi in de ochtend via de oost/noordkant. Het was iets duurder, dus iets meer kilometers. Maar met maar iets meer dan 9 euro mag je niet klagen.

Vanavond zijn we naar KFC, Kentucky Fried Chicken, geweest voor diner. De kinderen namen kipnuggets of chicken pop corn (kleine kipnuggets) en hebben daar heerlijk van gegeten. Wij hadden een wrap en een kip-burger. De spicy versie van de wrap maakte mijn mond toch dorstig en ik heb een cola meegenomen voor de terugtocht, 15 minuten wandelen.

Tijdens de route naar KFC en terug gingen we over een loopbrug. Daar verkocht iemand hondjes. Van die leuke kleine zachte en zielige hondjes. Lin-si had meteen iets van "zo'n hondje wil ik ook"... We hebben haar maar gezegd dat ze al moeite heeft om met Micah te wandelen.

De smog vandaag was het ergste van alle dagen. Vanavond stond er wel meer wind, dus wie weet, is het morgen minder. Een van de kelners, een Fransman, gaf al aan dat het eigenlijk in de 4 weken dat hij hier nu is, nog niet anders geweest is.

We zullen het wel meemaken... of niet...